Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis
 
Zo hoort het
 
 
‘Hoe hoort het eigenlijk’ van Amy Groskamp-Ten Have stond bij ons thuis niet in de boekenkast en Jort Kelder zat nog niet in de pijplijn. Maar net uit de luier leerden wij wel hoe het hoorde. We kregen thuis de etiquette met de paplepel ingegoten.
In de boekenkast stonden overigens helemaal geen boeken. Er stonden glazen in. Ter verruiming van de geest verkoos men de drank boven het woord.  Borrel boven boek, dat was het motto.
Krap acht wist ik dat een pilsje twee vingers schuim hoorde te hebben en het glas jonge klare voor ome Sef tot aan de rand gevuld hoorde te zijn. Ome Sef boog dan voorover en nipte zonder het glas op te pakken van de borrel. ‘Zo hoort het’, zei hij dan. Verder hoorde er bij een gehaktbal mosterd en in bruine schoenen bruine veters.
Wat ook hoorde: handen geven en oogcontact maken. Stevige hand en recht in de ogen kijken; in de ogen zie je de mens, leerden we. Later heb ik hier veel last mee gehad. De keren dat ik iemand langer dan 4 seconden recht in de ogen keek, eindigden of in een vrijpartij of met een klap in m’n gezicht. Omdat inmiddels de kans op een spontane vrijpartij aanzienlijk kleiner is geworden, vermijd ik vaker oogcontact en kijk bij gerede twijfel een andere kant uit. Bij agressieve honden moet je dat trouwens altijd doen.