Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis 
 
Werelderfgoed
 
Het is kermis in Oostende. Niet een paar dagen, maar drie weken lang heerst het kermisvermaak over de plaetsen, pleinen en markten van de stad. Zilte zeelucht mengt zich met het zoet van Luikse wafels. Halfvolle glazen met verschraald bier, door late kermisgasten achtergelaten in de vensterbanken van statige Art-Deco paleizen, wachten in de vroege ochtend op de komst van veegmannen met vuilbakken. Kermis is hier cultuur. Waar rijke historie moest wijken voor moderniteit, heeft de Oostendse kermis standgehouden. Kaneelstokken, poffertjes, wafels, een kop van jut, nougat en suikerwerken, draaimolens, zweefmolens, een orgelman, een hengelkraam, een schiettent, een waarzegster met hoofddoek en gouden oorbel, het grote danspaleis, een Sjimmy/cakewalk voor opgeschoten jeugd en als pièce de résistance: de Deense hoogvaart die net iets hoger vaart dan halverwege de kerktoren. Op de Oostendse kermis is het nog altijd 1950.
Cultuur moet je koesteren en doorgeven weten ze in Oostende. Op de trappen naar het voorportaal van de kerk, recht voor de kraam waar je kunststof eendjes met een rugnummer moet opvissen, zit een schoolklas, drie rijen dik. De leerkracht wijst aan wie op de eenden mag gaan vissen. De wachters wachten rustig op hun beurt. Iedereen heeft prijs, kermiscultuur, met de paplepel ingegeven.
Tegenover de wafel- en gebakkraam staat een rij rolstoelgebonden bejaarden opgesteld. Niet van die arrogant rondrazende ouderen die in super-de-luxe scootmobielen winkelcentra onveilig maken, maar rasechte bejaarden, kwaliteit van voor de oorlog. Oude mensen voor wie voorpret en herinnering niet meer bestaan, maar die nog wel genieten van het moment. Het is een select groepje. Wie nog kon lopen of in het bezit was van eigen tanden dan wel een goed passend kunstgebit, mocht ogenschijnlijk niet mee naar de kermis. Zo’n uitstapje kost wat en ook in België is ouderenzorg sluitpost op de begroting.
Leerlingen van een middelbare school begeleiden de bejaarde kermisgangers. Ze halen wafels bij de kraam, helpen met de consumptie ervan, vegen murmelende mondjes af en zingen samen met de ouderen kermisliedjes. Bij een luid meezingende madam komt de ingevoerde wafel gepureerd weer naar buiten. De leerlingen zijn niet vies aangelegd, ze vegen en poetsen en aaien over kleine kwetsbare hoofdjes. Cultuur verbindt mensen en dat weten ze in België. Op de lijst voor immaterieel cultureel erfgoed van de UNESCO prijkt trots de Belgische Biercultuur. De Oostendse Kermis zou er ook op kunnen staan. Wij staan ook op de UNESCO-lijst met, jawel: ‘de Molenaar’. Binnenkort wordt de Belgische Frites aan de UNESCO-lijst toegevoegd. Nederland heeft ook een nieuw cultuurgoed voorgedragen: ‘de Schaapsherder’. Ook mooi.