Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis 
 
Wenen is huilen
 
Voor een korte vakantie vliegen we naar Wenen. M zit bij het raampje en kijkt in de diepte naar het sneeuwlandschap van wit-grijze wolken. Ik luister op mijn iPhone naar Janne Schra en denk aan mijn oma die verliefd was op Wenen. ‘Wenen is huilen’, dat was haar grap. In 1958 was ze twee weken naar Wenen gegaan, alleen. Op de terugreis had ze in de trein moeten huilen. Meer liet ze er niet over los en opa zweeg op zo’n moment. Wenen was beladen. Het was niet alleen de cultuur, zei ze eens. Maar wat of wie er nog meer in Wenen was kregen we nooit te horen.
Een aardige stewardess in rood mantelpakje reikt een zakje zoutjes aan en wanneer Janne Schra ‘Eyes On The Prize’ zingt voel ik ook tranen opkomen, en dan zijn we nog niet eens halverwege.