Geen neerslag van betekenis
 
Wat moet ik ermee?
 
Ik kijk naar het schilderij boven de eettafel en vraag me af wat ik er mee moet. Vreemde vraag. Meestal weet ik wel wat ik met iets moet. Een boek lees ik, een lamp doe ik aan en bloemkool gooi ik in de vuilnisbak. Bij kunst ligt dat blijkbaar anders. Bij mensen trouwens ook. Soms weet ik echt niet wat ik met iemand moet, maar omdat het meestal wederzijds is lost het zich vanzelf op, we ontlopen elkaar. Dit terzijde.
Op het schilderij zit een dikke man aan tafel. Voor hem staat een bord met een cloche waaronder de kok natuurlijk een culinair hoogstandje heeft verstopt. Er staat drank op tafel. Alles bijeen een vrolijk Bourgondisch tafereel waarbij ik mijn sobere dagelijkse werkelijkheid van aardappelen, groenten en een stukje vlees vergat. Daarom heb ik het schilderij waarschijnlijk gekocht: het maakte het dagelijkse dragelijk.
Ik merk echter dat de verbeelding het steeds meer laat afweten. De werkelijkheid wordt met de dag meedogenlozer en de gezellige bourgondische dikkerd op het schilderij wordt een opgeblazen blaaskaak met een slecht geschilderd hoofd waaronder een paar robot-grijparmen naar iets reiken wat meer weg heeft van een pronte vrouwenborst dan van een cloche. Ontdaan van de verbeelding is het kunstwerk meer #MeToo dan #Bourgondisch. De vorm heeft de inhoud doen verdwijnen.
Inmiddels weet ik wat ik met het schilderij moet.