Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis 
 
Vernissage 
 
'Waar zijn we terecht gekomen?’ vraag ik mijn vriendin. Ze heeft geen idee. We staan in een zaal vol mensen in een museum voor moderne kunsten. Waarschijnlijk had het touw waar we overheen zijn gestapt toch een functie. We twijfelden, niet alles in een museum is wat het lijkt.
Mensen met een glas bubbeltjeswijn in hun hand  kijken naar een kleine man achter een lessenaar. Er is geen microfoon. Niemand verstaat hem. Een dik rood hoofd roept: ’Harder!’ Het geroezemoes neemt toe. De spreker geeft het op. Met zijn handen rond de mond roept hij: ‘Geopend’, neemt zijn glas van de lessenaar en mengt zich onder de gasten.
Nu vraag ik aan een dame naast me waar we zijn beland. Ze zegt dat het de vernissage is van een veelbelovende jonge kunstenaar. Goed dat de veelbelovende kunstenaar jong is; veelbelovende oude kunstenaars hebben het moeilijk in de kunstwereld. De vrouw noemt de naam van de kunstenaar. Hij zegt me niets. ‘Alleen voor genodigden’, voegt ze me toe. Ik knik en gris snel een glas bubbels van een passerend dienblad, we zijn er nu toch.
Ik heb het niet op vernissages, zeker niet op die van veelbelovende kunstenaars. De getoonde kunst is als de wijn die men schenkt: nog lang niet op dronk.
Dan schuifelen we mee langs de kunstwerken, glas in de hand. Bij een strak opgespannen stuk wit papier, lees ik de titel: ‘Onuitgesproken’. Geen speld tussen te krijgen. Naast me vertelt een dame aan haar vriendin dat de sobere en tijdloze schoonheid in dit abstracte werk haar enorm aanspreekt en dat vooral het strak gepolierde vlak het niets zo beeldend uitdrukt. Ik neem een slok en verslik me, verkeerde keelgat. Het is proesten, hand voor de mond en verder lopen. Stiekem kijk ik over mijn schouder en zie kleine druppeltjes over het witte papier naar beneden lopen. Best wel mooi.