Geen neerslag van betekenis
 
Verandering
 
L’histoire se repête, een geschiedenis die zich alsmaar herhaalt, dat is de prettige sleur die Frankrijk voor mij tot een aangenaam vakantieland maakt. Fransen houden niet van veranderingen. Maar de Franse comtoise staat net zomin stil als andere uurwerken ergens op de wereld.  Het lijkt echter alsof de Fransen nooit op de klok kijken, alsof ze niet willen weten hoe laat het is, de traditie is heilig en dan hebben we het niet alleen over alpinopetten, stokbroden of canards confits. Ook de gele hesjes behoren tot het Frans patrimonium.
Pak die ontevredenen hun hesjes af en je hebt een plein vol wildgierende boeren, boze vissers of blokkerende staalarbeiders. Zet ze een rood puntmutsje op en even later slepen ze onder luid gejoel de stiekem bewaarde guillotine naar het dorpsplein. De geschiedenis herhaalt zich, in Frankrijk meer dan waar ook.
Opmerkelijk is dan ook dat de Académie Française, de toezichthouder op de Franse taal, beneveld door de hallucinerende werking van identiteitspolitiek, pleit voor het invoeren van vrouwelijke beroepsnamen. Dus voortaan geen professeur meer, maar professeuse en wie de brandweer belt kan blij worden verrast met de komst van een bluswagen vol lieftallige sapeuses-pompières. Je zou er je eigen huis voor in de fik steken.
De in 1635 door kardinaal Richelieu (de man draait zich om in zijn graf bij het horen van al deze nieuwlichterij) opgerichte Académie Française worstelt nog wel met enkele vrouwelijke vormen. Zo zijn de geleerden het er niet over eens of een vrouwelijke chef aangeduid gaat worden als cheffe, chève, cheffesse of cheftaine.
Houd hier rekening mee wanneer in de supermarkt de fois gras is uitverkocht en u zich wilt beklagen bij mevrouw de chef.