Geen neerslag van betekenis
 
Statafel 
 
Ik sta aan een tafel waar je meestal met meerdere mensen aan staat en vraag me af waarom ik de uitnodiging heb aangenomen. Ik sta daar alleen. Die meerdere mensen ken ik niet, zij kennen mij niet en de jubilaris heeft het druk.
Zijn gasten lopen mijn tafel voorbij, knikken me vriendelijk toe en een enkeling zegt hallo. Dat doen ze uit medelijden; niets zo triest als een man met een biertje alleen aan een tafel waarop een glas met een bos pepsels voor tien personen. De verlatenheid van een stilleven. Zo ervaar ik het ook: eenzaamheid zonder houvast. Tafel, bier en pepsels tellen niet mee.
Ik knik zo uitnodigend mogelijk terug, ik glimlach, ik zwaai. Het helpt niet. De gasten groeperen zich rond andere tafels. Schouder aan schouder vormen ze onneembare bastions waar ik me zal moeten invechten. Eerst nog maar een biertje.