Afbeelding invoegen
 
 Geen neerslag van betekenis
 
Società segreta di gossip
  
Sinds kort ben ik lid van een genootschap, een geheim genootschap. Dat wilde ik altijd al, maar het valt niet mee om een geheim genootschap te vinden. Zeker niet nu de tijdgeest voorschrijft dat we alles met iedereen moeten delen en geheimen alleen nog een kwijnend bestaan leiden binnen een kleine kring van zwijgzamen. Het geheim is op sterven na dood, we hebben het als roddelpraat en achterklap verkwanseld aan Facebook & Cie.
Ons geheim genootschap heeft een ideëel doel. Wij richten ons op het wel en wee van de mens. In het bijzonder het wel en wee van de mens die we redelijk kennen, zeg maar: vrienden, familie en tijdelijke passanten in ons leven.
Met vier leden is het weliswaar een klein genootschap, zeker gezien de hoeveelheid wel en wee binnen onze doelgroep, maar we redden het nog net. Eénmaal per maand komen we bij elkaar op een geheime locatie. Daar gaan onze vrienden en bekenden samen met de nodige drank en happen over de tong. Het is walsen, ruiken, fileren, proeven, slikken, oordelen en het gaat er stevig aan toe. Schaamte is ons vreemd, zelfs de plaatsvervangende. Iemand in zijn waarde laten beschouwen we als gesubsidieerde welzijnspraat en zeker niet als een onvervreemdbaar mensenrecht. Niets is te absurd voor woorden en feiten doen er niet toe; de waarheid dat zijn wij en we oordelen en veroordelen zonder genade, want empathie maakt meer kapot dan je lief is.
En wanneer dan na uren delibereren de borden en glazen leeg zijn en de laatste oprispingen zijn uitgedoofd, sluiten we af met het vernieuwen van onze geheimhoudingsbelofte. Een cruciaal moment! Zonder die belofte zou er geen Società segreta di gossip bestaan en zou ons genootschap vervallen tot een ordinair gezelligheidsclubje waar roddel, kwaadsprekerij en achterklap de boventoon voeren. Daar wil niemand bij horen.