Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Slaap
 
 
Mijn slaap laat zich niet afdwingen. Hij komt of hij komt niet, geheel naar eigen believen. Deze zaterdagnacht komt hij niet. Dankzij de nieuwe verduisteringsgordijnen in de slaapkamer lig ik met open ogen in het zwarte niets te staren, mijn hoofd vol Erdogannen, Sayan Kaya’s en Yildirimen. Met ‘minder, minder, eigen slaap eerst’, probeer ik ruimte voor nachtrust te maken. Vergeefs.
Onlustgevoelens komen op, ze schreeuwen om actie. Morgen meteen twee blikken ‘Yaprak dolması’ wegkiepen. Idem met het bakje humus, weliswaar uit de keuken van de Emté, maar het gaat om het gebaar.
Ik vraag me af hoe het met onze standvastige leiders Rutte en Koenders is gesteld na hun avondje Stratego.
Ik zie Mark Rutte in zijn appartement aan de keukentafel zitten, pilsje, zakje paprika-chips. Hij evalueert zijn zetten en maakt de winst- en verliesrekening op: daadkrachtig opgetreden, beetje wind uit Wilders zeilen genomen en niet geroepen dat collega Erdogan moest oppleuren of normaal moest doen. Hij is dik tevreden. Nog een pilsje, en vooruit, een plakje leverworst. Even later ligt onze Minister-president onbekommerd te knorren in zijn twijfelaar, glimlach rond de mond.
Koenders is anders, zorgelijker. De geur van opportunisme drukt op zijn maag, het internationaal-staatsrecht schuurt hem tussen de billen en daarbij kan hij ook niet tegen laat naar bed.
’Wat lig je toch te draaien, Bert’, hoor ik zijn vrouw zeggen. ‘Ga even plassen man en neem iets te drinken.’ Even later zit Bert in zijn streepjespyjama in de woonkamer van zijn Amsterdamse woning. Zijn vrouw komt naast hem zitten. Ze drinken een wijntje. ‘Laat je toch niet zo opjutten door die Turken’, zegt ze bemoedigend. ‘Morgen alleen nog even naar Buitenhof, woensdag de verkiezingen, nog een maandje uitfietsen en dan is het allemaal voorbij. Donderdag gaan we iets leuks doen. Afgesproken?’
Bert knikt gelaten.