Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis 

Over televisie
 
Toen ik in 1969 de orde van het ouderlijk huis verruilde voor de vrijheid van de kamerbewoner, smeerde iemand mij in een café een abonnement aan op de omroepgids van de VPRO, toen nog ‘Vrije Geluiden’ geheten. In ruil voor mijn lidmaatschap kreeg hij van de VPRO 3 delen uit de Russische bibliotheek toegestuurd.
Vrije Geluiden: de tijdgeest van de 60’er jaren zwart op wit gedrukt. Die moest je hebben. Kort daarna werd ‘Vrije Geluiden' omgedoopt tot VPRO Gids. Ook als gids bleef het blad een ‘feest voor de geest’.
Het omroepblad heeft opeenvolgende cultuurstromingen doorstaan en is met al mijn verhuizingen meegegaan. Trouw wacht hij iedere dinsdag in de brievenbus. In folie verpakt en met de hand bezorgd.
Aandachtig lees ik de reportages, achtergrondverhalen en columns. De tv- en radioprogrammering negeer ik, want wat ik wil zien en horen zit opgeslagen in mijn hoofd: het 8-uur journaal is om 8 uur. Netflix kijk je bij Netflix, naar Radio 1 luister ik in de auto en Pauw begint om 11 uur. Hier heb ik geen gids voor nodig en voor het overige berust mijn kijk- en luistergedrag op toeval.
Er is één soort programma’s waar ik nooit naar kijk: Nederlandse komedie. Dat vind ik diepe treurnis. Ons land barst van de komedianten, cabaretiers en andere leukerds - we lachen, gieren, en brullen hier wat af - maar grappenmakers zijn geen acteurs en Nederlandse acteurs zijn niet grappig; anders waren ze wel grappenmaker geworden. De enige Nederlandse komedieserie waarbij ik ooit kort om moest lachen  was:  ‘Zeg eens AAA’. Maar ik zat destijds stevig onder de antidepressiva wegens chronisch zwemmerseczeem met uitzaaiingen naar de hersenen. Zelfs om een schaap met vijf poten zou ik toen kromgelegen hebben.