Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Ongewenst intiem

Lichamelijke onderzoeken hebben behalve hun noodzakelijkheid vooral iets ongemakkelijks. Hoewel ze meestal plaatsvinden met volledige instemming van de cliënt, schuren ze toch dicht tegen ongewenste intimiteiten aan. In het bijzonder wanneer de onderzoeken plaatsvinden via lichaamsopeningen die daar eigenlijk niet voor bedoeld zijn. Je weet best wat er met enige regelmaat uit die openingen kan komen, maar je slaat stijl achterover als je ziet wat er allemaal door naar binnen kan.
In een ongemakkelijke houding lig ik wijdbeens in de beugels van wat Thea, de aardige verpleegkundige, ‘de Troon’ noemt. ‘Leunt u maar achterover meneer en probeert u zich te ontspannen.’ De Troon kantelt langzaam naar achter en ik schuif verder onderuit. Machteloos starend in het bleke licht van de tl-lamp probeer ik me te ontspannen en wacht op de specialist. Even later komt de man binnen. Hij doet een grote schort voor en zet een veiligheidsbril bril op. Dat maakt me nerveus. Heb ik de informatiefolder wel goed gelezen? Ik twijfel. De op alles voorbereide onderzoeker geeft mij een hand en verdwijnt vervolgens in het vooronder. Even later hoor ik het gerammel van een gereedschapskist waarvan de complete inhoud successievelijk naar binnen wordt geschoven.
‘Gaat het nog meneer?’, vraagt Thea. Ik antwoord timide dat het nog wel gaat en voel dat de specialist ook aardig gaat, vooral tekeer.
‘We gaan nu een foto maken’, hoor ik hem zeggen, ‘daar merkt u niets van.’ Gelukkig, ik zag in een flits de Agfa Click al naar binnen gaan. Na het nemen van de foto wordt er links en rechts nog wat weggepikt en geknipt. Dat merk ik wel, maar ik houd me groot.
Thea vraagt nog maar eens of het nog gaat. Ik kreun dat ik me nooit beter heb gevoeld. Dan stelt de arts me gerust. Hij zegt dat alles er mooi uitziet en Thea beaamt dat. Ik zie voor me hoe ze samen staan te kijken hoe mooi alles er bij mij uitziet. Voorzichtig vraag ik of we misschien binnenkort kunnen afronden. Stuk voor stuk wordt nu het kijk- snij- en prikgereedschap teruggetrokken. Thea drukt op een knop en de Troon kantelt weer in horizontale stand. Alsof er niets is gebeurd staan de twee me aan te kijken. ‘En meegevallen?’ Ik knik, het stelde niks voor.
Op weg naar huis denk ik aan Thea. Bij thuiskomst zal haar partner misschien vragen of ze een fijne dag heeft gehad. Ik vraag me af of ze dan ook vertelt hoe mooi alles er uitzag.