Jeugdvriend,handicap,houten been, straatvoetbal, circus-ajm.nl ton koster,'s-hertogenbosch,


 
Geen neerslag van betekenis
 
Louis
 
Ik heb goede herinneringen aan mijn vriend Louis. Louis woonde aan de overkant en had slechts één been, een rechter. Het linker was nep. ‘Door een tank overreden’, zei hij stoer wanneer iemand vroeg hoe het gebeurd was. Niemand vroeg door. Wie een been mist heeft recht op een eigen verhaal.
Louis’ handicap was onze handicap. Bij het straatvoetbal kwam een van de twee teams altijd een been te kort. Louis werd dan ook niet gekozen, hij werd als laatste toebedeeld. Wie Louis in zijn team kreeg was zeker van zijn verlies. We verdeelden dat verlies eerlijk, zonder wrok en Louis droeg de vernedering manmoedig.
Korte tijd speelde hij als keeper. Dat maakte geen verschil op de winst- of verliesrekening. Uiteindelijk benoemden we hem tot coach. Een been meer of minder speelde voor een coach geen rol, vonden wij. Een gouden greep. Louis schold, vloekte en tierde langs de lijn als geen ander en dat tegen twee teams tegelijk.
Louis verhuisde uit de straat, uit de stad. Iedereen verhuisde en we verloren elkaar uit het oog.
Gisteren belde een vriend. Een droevig bericht. Louis was overleden. Een aantal jaren geleden was een ziekte teruggekomen. Ook zijn linkerbeen was hij kwijtgeraakt. Uitbehandeld.
Vorige week is hij in stilte begraven, we waren er niet bij. Maar voor ons stond vast dat Louis niet aan een ziekte was overleden, hij was overreden, voor de tweede keer overreden door een tank. Daar had hij recht op.