Geen neerslag van betekenis 
 
Levensgenieter
 
Een man zit voor zijn caravan. Hij is een levensgenieter. Ik zie dat niet, maar hij zegt het zelf voor de camera. Naast hem zit zijn vrouw. Zij maakt boontjes schoon. Samen met zo’n 20 andere caravanbezitters reizen ze drie weken door Frankrijk en Italië. Ik neem aan dat het allemaal levensgenieters zijn; soort zoekt soort, ook op vakantie. Hun avonturen worden gefilmd door een omroep.
De man schenkt een glaasje rode wijn in. Zijn vrouw drinkt water. Hij is niet alleen een levensgenieter, hij leeft ook maar één keer, vertelt hij de presentatrice van het programma. Wanneer hij een slokje van de wijn neemt, heft hij het glas en zegt: ‘Carpe Diem’. Zijn vrouw zegt hem na: ‘Carpe Diem’ en verdwijnt met de boontjes in de caravan.
’s Avonds zitten de reizigers in een grote cirkel op een grasveld. Er staan twee tafeltjes met gerechten. De boontjes zijn met kaas en olijven opgeschaald tot een salade. Naast de salade staat een grote pan met hutspot. ‘Tast toe’, zegt de reisleider. In stilte wordt gegeten. Iemand roept bedeesd: ‘Carpe Diem’. Niemand reageert.  Om 10 uur is het ‘welterusten’ en gaat eenieder met de eigen vuile vaat richting caravan. Het vooruitzicht dat je maar één keer leeft, krijgt hier iets geruststellends.