Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Lekker gezellig
 
Voordat shoppen fun werd kwam hij alleen in een winkel wanneer hij iets nodig had. Hij liep bijvoorbeeld een schoenenwinkel binnen en zei tegen de verkoopster dat hij nieuwe schoenen wilde aanschaffen. De verkoopster informeerde naar de maat, zwart of bruin en of hij veterschoenen, instappers of sandalen wilde. Hij wilde nooit instappers of sandalen. Vijf minuten later stond hij buiten met een paar bruine veterschoenen, maat 42. Zo simpel kon het zijn.
Vorige week waren ze in Maastricht. Bij de koffie op het terras van Café Zuid bedacht zijn vriendin dat ze een vestje nodig had. Ze staken de Servaasbrug over en liepen een vestjeswinkel binnen. Even later ging zijn vriendin met een armvol diversen richting paskamer.
Hij had zich daar inmiddels strategisch opgesteld. Van hem wordt verwacht dat hij onopvallend een eerste reactie geeft zodra het doek open gaat. Een instemmend dan wel afkeurend knikje volstaat. Dat kost hem geen enkele moeite en hij doet het geheel willekeurig, met de ogen dicht bij wijze van spreken. Zijn bijdrage heeft dan ook geen enkele invloed op wat zijn vriendin op of aan heeft.
Toen zijn vriendin achter het gordijn verdween, werd hij gespot door een verkoopster die hem wat actiever bij het gezellige winkelgebeuren wilde betrekken.
‘Gezellig samen een dagje aan het shoppen in Maastricht, meneer?’ vroeg ze. Hij bevestigde dat en voegde er aan toe dat ze Maastricht een fijne stad vonden. Wanneer je een gesprek wilt ontlopen moet je vragen altijd bevestigend beantwoorden en complimenten uitdelen. Het werkte, ze droop af. Zij vertrokken, zonder vestje.
De tweede winkel hanteerde hetzelfde draaiboek: of ze gezellig aan het shoppen waren in Maastricht. Ook hier even bevestigen, wat complimenten rondstrooien en weg waren ze. Geen vest.
De derde vestjeszaak had 'gezellig shoppen' ingeruild voor 'lekker shoppen'. Waarom niet meteen lekker vet shoppen, vroeg hij zich af. Maar het lekker ging hem al te ver. De hoogst noodzakelijke aankoop van een onmisbaar vestje werd hiermee teruggebracht tot banale genotszucht.
Hij vertelde de verkoopster dan ook dat ze niet in Maastricht waren om lekker te shoppen, maar om een bezoek te brengen aan de prachtige Romaanse Sint-Servaasbasiliek uit de 12e eeuw met het mooi gotische bergportaal en de gotische kruisgang uit de laat-15e eeuw die een kleine kloostertuin omgeeft. En dat ze daarna de Dominicaner kerk zouden bezoeken waar een schitterende boekhandel is gehuisvest en dat hij daar een boek van Paustovski wilde kopen en of ze Paustovski misschien kende. Nee die kende ze niet. Ze las eigenlijk nooit boeken, ze zat op facebook. Ze stonden lekker gezellig te keuvelen en de verkoopster was best aardig. Daarom zei hij dat facebook ergens toch ook wel ver weg een beetje een soort boek was. Dat vond ze fijn om te horen.
Over haar schouder zag hij dat er zich inmiddels bij de kassa een lekkere rij met allemaal gezellige klanten had gevormd en dat haar collega al lekker geïrriteerd zijn kant uitkeek. Hij moest maar eens afronden en vroeg het meisje of ze misschien nog een lekker, gezellig restaurantje wist, voor na het shoppen.
‘U bedoelt zo’n gezellig restaurantje met wijn en zo’, vroeg ze. Ja, dat bedoelde hij: een gezellig restaurantje met wijn en zo. Nou, zelf ging ze wel eens naar de Subway, maar daar hadden ze geen wijn, dus dat moesten ze maar niet doen. Misschien zouden ze eens moeten kijken bij het Tapas-café in Wyck, over de brug rechts. Lekker en gezellig, had ze van horen zeggen.