Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Kroepkoek 
 
Een penetrante kattenbaklucht, stank van een open riool, de weeïge geur van oud frituurvet. Dat samen, dat rook hij toen hij de woning van Louis binnenging. Ze hadden hem gewaarschuwd.
Na klachten van de bovenburen over stankoverlast was de politie gekomen. Deur opengeramd. Daar zat Louis. In zijn eigen stoel. De Telegraaf opengeslagen op zijn schoot, bij de sportpagina. ‘Ajax uitgeschakeld’ was het laatste wat Louis gelezen had. Een natuurlijke dood, volgens de gemeentelijke lijkschouwer, maar wel meer dan tien dagen geleden.
Op het tafeltje naast Louis hadden de resten gelegen van een loempia. De loempia en Louis waren in vergelijkbare staat aangetroffen: blauw-groen-grijs uitgeslagen, opgezwollen en met verdachte bewegingen onder het oppervlak. Het was nog een heel gedoe geweest om Louis in het mortuarium te krijgen. De krant en de resten van de loempia had de politie meegenomen.
Louis was gek op loempia’s. Die met extra kip en ham van Chinees Specialiteitenrestaurant Nanking om de hoek. Bij de loempia’s bestelde hij altijd extra kroepkoek en daar overheen zei hij dan dat hij er geen sambal-bij bij wilde. Kroepkoek en twee keer bij. Lachen man, met Louis.
Hij zette het raam open.