Geen neerslag van betekenis 
 
Klop op de deur
 
Het klimaat veranderde. Typisch het klimaat, het verandert steeds weer. Van koud naar warm en dan weer terug. Nu was het op weg naar warm en de zeespiegel steeg. Waternoden, watersnoden, orkanen, ze waren aan de orde van de dag. Woestijnen ver weg ontwikkelden zich tot vruchtbare landbouwgronden en Bounty-paradijsjes takelden af tot dorre naargeestige eilandjes. Prima verbanningsoorden voor klimaatsceptici, volgens het kartel.
De Partij voor Klimaatdramatiek had inmiddels de touwtjes strak in handen. Ze hadden de kolencentrales verpatst aan China voor 15 jaar gratis electra. Samen met de windmolens en zonnepanelen was het nauwelijks voldoende voor de vraag, maar gelukkig kregen het land in tijden van schaarste elektriciteit geleverd uit de bruinkoolcentrales van de buren. Tofu was de officiële vleesvervanger geworden en verplichte kost. Voor het uitlaten van de hond moest je naar het buitenland.
Voorafgegaan door een peloton van de klimaatpolitie marcheerden groene hesjes door het land. ’Willen jullie meer of minder CO2?’, vroegen ze aan de murw geslagen bevolking. Meer riep de een. Minder riep een ander. Maar het klimaat was weerbarstig. Volgens de berekeningen van het opperste klimaatbureau was de temperatuur gedaald met bijna 0,0007 gr. Het hield niet over vond hij.
Op een van de verplichte maandelijkse klimaatbijeenkomsten had hij dan ook voorzichtig geopperd of het niet beter was om de klimaatbeheersing en de energietransitie af te stemmen met de rest van de wereld en juist wat meer energie in adaptatie te steken. Hij kreeg er de handen niet voor op elkaar en was teleurgesteld naar huis gegaan.
Thuis had hij zijn nog niet geconfisqueerde houtkachel eens flink opgestookt. Vervuld van nostalgie snoof hij de geur op van het knetterende hout en onder het genot van twee verboden gehaktballen met Zaanse mosterd stelde hij zich voor hoe buiten de schoorsteenrook langzaam omhoog kringelde.
Het wachten was op de klop op de deur: klimaatpolitie!