Geen neerslag van betekenis
 
Ik ben gek op China
 
Ik ben gek op China, en op de Chinees. Chinezen zie je niet meer zoveel. Vroeger zag je ze overal, soms zaten er wel drie in dezelfde straat. Geleidelijk zijn de Nan Kings en China Gardens uit onze cultuur verdwenen. In belegen grappen van belegen cabaretiers hoor je nog wel eens iets over de Chinees, maar daar blijft het bij. Alles wordt ons afgepakt.
Kom nog maar eens om een echte loempia. Niet te vinden. Nee, niet zo'n Aziatisch hondendrolletje, maar een echte loempia met extra kip, ham en omeletreepjes. Eentje die krokant gefrituurd trots met zijn uiteinden over zo'n groot Chinees bord uitsteekt. Hij is verdwenen uit de samenleving samen met de  Babi P, de Tjap T, en niet te vergeten: de nr.49: zwarte kip in knoflooksaus-extra. Alles van waarde verdwijnt en van de nieuwe Chinees word ik niet vrolijk: Chinese liflafjes in een plasje rozenwater - nee meneer, geen sambal bij. Dit alles geserveerd in een sterrenrestaurant waar geen rode lampionlamp of draak te bekennen is.
Mijn bewondering voor China gaat echter verder dan ons Nationaal erfgoed: de loempia-speciaal. Ook op milieugebied neem ik mijn petje af voor de Chinezen. Waar wij decennia lang soebatten over het gebruik van plastic boodschappentasjes, ordonneert de grote leider Xi Jinping dat met ingang van morgen plastic boodschappentasjes verboden zijn. Hupakee, geregeld. Niemand die bezwaar maakt. Later komt er nog een verbod op rietjes, kammen, tandenborstels, belooft de man. Over 5 jaar zijn ze plasticvrij daar in het Oosten. Dat is daadkracht. Dictatuur? Ja dat ook, maar voor dictatuur geldt hetzelfde als voor sambal bij de loempia, niet overdrijven, een beetje is ok.