Geen neerslag van betekenis
 
Hoogwater
 
We waren aan zee. Niet direct aan zee, maar dicht bij zee: in Zierikzee. Een fijne plaats met alles wat een fijne plaats moet hebben: een haven, een molen, een afgebrande en weer herbouwde kerk, een onvoltooide toren, een paar beroemde inwoners, fijne horeca, vriendelijke mensen en een geschiedenis.
De geschiedenis van Zierikzee is er een van vissers, meekrapverbouwers en oorlogen tegen Vlamingen en Spanjaarden met als rode draad: de zee, vechten tegen het water.
In het museum lezen we verhalen en bekijken foto's en films over de vele overstromingen die Zierikzee in het verleden teisterden. Heftige verhalen over weggeslagen duinen, brekende dijken, alsmaar stijgende springvloeden, waterschappen met drankzuchtige hobbybestuurders en slachtoffers, veel slachtoffers.
Van CO2-uitstoot hadden ze nog nooit gehoord en het klimaat veranderen vonden ze in Zeeland een taakje voor God, maar één ding wisten ze zeker: de voeten moesten droog blijven. En dat lukte uiteindelijk. Niet door het klimaat te veranderen, maar door zich steeds opnieuw aan te passen aan gewijzigde omstandigheden.
Darwin kan tevreden zijn, de Zierikzeeënaren hebben het begrepen en Ed Nijpels had de Zeeuwen een eigen klimaattafel moeten geven.