Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis 
 
Honden

Ik zie weinig honden. Vroeger waren er overal honden. Ze liepen aangelijnd of gewoon los over straat. Er lagen ook altijd dode handen aan de kant van de weg. Een man van de gemeente gooide de kadavers op een vrachtwagentje en reed ze naar de destructor.
Een hond die midden op de weg lag werd niet opgehaald. Auto’s reden er overheen. Na een week was hij geplet tot een donkere gladde tapijttegel. Mijn vader wees ernaar en zei: ‘Kijk jongen, zo wordt de weg als ze hem het volgend jaar gaan asfalteren.’ Ik vroeg me af waar ze al die honden vandaan zouden halen.
Vanmorgen zag ik een hond. Een Shih Tzu, maar dat wist ik niet. Ik vroeg het stel wat er in hun kinderwagen zat. ‘Een Tibetaanse Shih Tzu’, antwoordde de vrouw. Ik zei dat hij wel iets weg had van de Chinese gekuifde naakthond. Die kenden ze niet. Wel herkenden ze de hondenexpert in mij en vroegen waarom hun Tzu zo hoestte. ‘Chronische kennelhoest, Chinese variant’, zei ik. ‘Geen twijfel mogelijk, besmettelijk en dodelijk voor de mens. Moet direct behandeld worden’. De man wilde me bedanken. Hij schraapte zijn keel, kuchte en kreeg een hoestbui, een blaffende hoest.  ‘Komt goed’, zei ik nog.