Geen neerslag van betekenis 
 
Het gewenste kind
 
De ramen en deuren staan open. Volgens de weerman wordt het de warmste dag ooit. Vanuit de tuin dringt het buitengeluid door tot in mijn kamer of beter gezegd: het is hier een kolere herrie: kinderen, spelende kinderen waarvan de eigenaren in geen velden of wegen te bekennen zijn. Een roedel verwaarloosd grut zonder toezicht in een jungle bij 40 gr. De gevolgen van de klimaatverandering zijn erger dan ik verwachtte.
Wat heb je aan kinderen wanneer je er niets mee doet, vraag ik me af. Wat heb je überhaupt aan kinderen, komt er direct achteraan.
Ik heb nooit begrepen waarom iemand kinderen wil. De kinderwens is mij vreemd. Van Chinezen snap ik het wel, daar is het baren een breed gedragen traditie. Een door de Grote Roerganger aan iedere Chinese vrouw opgelegd taakje. Enige tijd geleden kreeg een Chinees koppel bij de geboorte van hun eerste kind een transistorradio cadeau, dat wil wel. Bij de tweede mochten ze een stofzuiger ophalen. Een beetje vaderlandslievend stel copuleerden een complete MediaMarkt bij elkaar. Toen dat uit de hand liep werd de stofzuiger vervangen door een gedwongen abortus. Een Chinees koekje van heel ander deeg, zo zijn ze dan ook weer. Maar we zijn niet in China en voor een radio of stofzuiger stapt hier niemand zijn bed uit, laat staan zijn bed in.
De kinderwens in Afrika begrijp ik ook: it's the economy  stupid. Bij ons telt dat gelukkig niet.
Het blijft me dan ook verbazen waarom mensen hier kinderen willen. De kinderbijslag kan het niet zijn. Die is niet meer dan een povere onkostenvergoeding. Zelfs bij 16 stuks schiet je er nog bij in, dus daar komt een jong stel niet voor in beweging.
Is het misschien biologische voortplantingsdrang? Helaas, die bestaat niet zegt Susan Hardy van de universiteit van Californië. De voortplantingswens is cultureel bepaald. Het is zoiets als: Kinderen horen erbij, veel zielen veel vreugd, vriendin een kind dan ik ook een kind, het is een kind dat ons bindt en met nog een erbij worden we weer blij, dat soort fantasieën.
De werkelijkheid is anders. Onderzoek na onderzoek wijst uit dat je van kinderen niet gelukkiger wordt. Wat je wel kunt verwachten: depressie, slapeloosheid, uitholling van het huwelijk, stress, vermindering van zelfvertrouwen, verlatingsangst, jeukende uitslag in de nek en nog veel meer.
En ouders die zeggen dat ze zo gelukkig zijn? Die doen alsof, zegt Nobelprijswinnaar Daniel Kahnemann. Het is schone schijn, ze houden zichzelf voor de gek en schamen zich om dat toe te geven; spijt spreek je niet uit waar alleen succes telt.
Ik ben het niet helemaal eens met Kahnemann. Ik zie dat veel ouders in mijn familie- en vriendenkring echt gelukkig zijn met hun kinderen. Wel valt het me op dat dat geluk pas begint op het moment dat die kinderen het huis verlaten.
Inmiddels is het 40,2 C.