Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Flixbus
 
Wie met het openbaarvervoer van A naar B (b.v. Amsterdam-Brussel) wil, kan kiezen tussen trein, bus of het vliegtuig. Wij moesten niet van A naar B, maar van E naar A, in dit geval Eindhoven-Antwerpen. Dan heb je weinig te kiezen, je neemt de bus. We namen niet de eerste de beste, maar een Flixbus.
Onze bus heeft alles aan boord: voeding, drank, beenruimte, WLAN, toilet – ‘please gentlemen sit down’, hoestende chauffeuse en radio Nostalgia ondersteund door een kwartet meelallende Groningers die al drie uur onderweg zijn. We zitten voorin.
Geen idee waarom dat ding trouwens Flixbus heet. Waarschijnlijk dingetje van een reclamebureau op een lome vrijdagmiddag: ‘Don, wat denk je van Flixbus, je weet wel: flits+flexibel+bus. Goed gevonden Roger, whiskietje?’
Wat ons betreft mag de bus vertrekken. De drooghoestende chauffeuse is echter in gesprek met een donkergekleurde Engelssprekende dame die een geopend noteboek op haar linkerarm houdt. Ze lift al mee op de buswifi. Gelet op het oplopend gespreksvolume gaat het niet over hoestdranken of het insmeren van borsten met Vicks-extra strong. Er is een probleem: de passagier heeft geen paspoort. Geen paspoort, geen Flixbus. ’So are the rules’, hoest de chauffeuse op. De dame is het daar niet mee eens en de twee bakkeleien verder. De bus luistert inmiddels mee, zelfs Groningen houdt z'n waffel. Je voelt de spanning oplopen. Dan roept de dame plots: ’It has to do with me. You don’t want me on your bus!’ Ai, discriminatie, ze speelt de discriminatiekaart! Die slag komt aan. De chauffeuse vergeet zelfs even te hoesten. Ze oogt ontdaan, maar blijft vriendelijk en verzekert de dame dat het niets met haar persoon te maken heeft. Het is nu eenmaal niet toegestaan iemand zonder paspoort in de bus mee te nemen. Samen stappen ze uit. Door het raam zie ik dat de refusé naar het scherm van haar laptop wijst. De weer volop hoestende chauffeuse kijkt mee en slaat dan een arm om de dame heen. Iemand heeft een kopie van het paspoort doorgestuurd. Een kopie volstaat. Ze mag mee.
Bij Turnhout proest en hoest de chauffeuse als vanouds, de radio staat op Nostalgia en  Groningen slaapt. Op de bus-wifi  google ik naar de maximum straf bij discriminatie: 2 jaar, en ik vraag me af of het valselijk spelen van de discriminatiekaart ook strafbaar is.