Afbeelding invoegen
 
 
Geen neerslag van betekenis
 
Excuus
 
Op de derde dag van het nieuwe jaar mijmerde hij onder het genot van een Crémant de Bourgogne over toen, over nu, over straks.
2018 was begonnen. Daar was geen twijfel over mogelijk. Hij had het knallen van het vuurwerk zelf gehoord en de sier gezien. Maar er was na het optrekken van de kruitdampen niets veranderd. Het nieuwe jaar was begonnen zoals het oude was geëindigd: met excuses.
2017 sloot af met de spijtbetuiging van een balletleraar die in 1982 tijdens een betoverende pas de deux bij de lift-up zijn handen had laten verdwalen onder het tutuutje van een aantrekkelijke ballerina. De zesentachtigjarige bood snikkend zijn excuses aan. Wat hij toen gedaan had was zó 1960, hij had echt beter moeten weten.
Toen knalde het vuurwerk en daar was meteen het eerste excuus van 2018: een ondankbare Boef had drie behulpzame meisjes hoeren genoemd. Excuus, Excuus! Natuurlijk had hij de meisjes niet willen beledigen. Bij hem thuis noemde ze iedereen met borsten hoer, maar wel met respect, man!
Korte tijd later. De oliebollen waren nog niet ingedaald of een andere boef verexcuseerde zich voor een ‘wederzijds handgemeen’ dat hij ooit met een vriendin zou hebben gehad. De media hadden het volgens hem te zwaar aangezet. Mensen die hem kenden wisten wel beter, het wederzijds handgemeen was niet meer geweest dan een uit de hand gelopen kussengevecht, zeg maar: een sportief gebeuren waarbij deelnemen belangrijker is dan winnen.
Het jaar was amper begonnen. Zonder enig schuldgevoel nam hij het laatste glaasje Crémant de Bourgogne. De fles was leeg. Morgen zou hij tegen zijn vriendin zeggen dat hij daar spijt van had. Hij moest tenslotte meegaan met zijn tijd.