Post uit Oostende

 

Eeuwig 

 

We wonen nu 3 weken in Oostende. 3 Weken is niet lang, maar ons voornemen is om er eeuwig te blijven (volgens mijn vriendin duurt eeuwig één jaar). Het is daarom dat ik met veel plezier W.F Hermans las.

Gistermiddag kocht ik voor €5,- in een antiquariaat in de Hertstraat 'Boze brieven van Bijkaart' (Bezige Bij,1977).

In zijn nieuwe appartement in Parijs schrijft Bijkaart (W.F.Hermans) korte beschouwingen, meestal boze oprispingen, in een quasi briefvorm, over en aan Nederland. Nederland, het land dat hij, niet geheel zonder rancune in 1973 verliet. Hij rekent af met land en volk. Ironie is te zacht uitgedrukt, het is sarcasme wat je leest. W.F. zet zijn tanden in kaas en koppen en bijt stevig door.

Die rancune heb ik niet. Ook zijn afkeer van het landje aan de zee, deel ik veel minder. Wel ben ik, net zo als Hermans met Parijs, aangenaam tevreden met onze nieuwe verblijfplaats Oostende, hoe tijdelijk eeuwig hier ook is.

Grote tevredenheid met het ene, leidt uiteindelijk tot afkeer van het andere. In de stijl van Hermans vraag ik me dan ook af hoe het mogelijk is dat er nog steeds mensen in Nederland wonen. Natuurlijk, er moet iemand zijn om de koeien te melken, Schiphol te bezetten, subsidies te verdelen, kansloze gelukszoekers een warm welkom te heten, op Prinsjesdag naar een koets te zwaaien en om de klimaathysterie levendig te houden, niet iedereen kan zo maar weg, dat snap ik, maar wat betreft de rest: Parijs of Oostende, gewoon doen!