Sigrid Kaag,diversiteit,minister van buitenlandse handel, Abel Herzberg, Abel Herzbergrede,autocratisch leider, autocratie,Erdogan,Minister Blok,circus-ajm.nl, Ton Koster,'s-Hertogenbosch,


 
Geen neerslag van betekenis  
 
Diversiteit

Wanneer mijn moeder bijzonder bezoek verwachtte stuurde ze mij naar banketbakker Bahlmann voor een pond koekjes. Doe maar een diversiteit, zei ze dan. Ze kende het woord niet, anders had ze ongetwijfeld ‘assorti' gezegd. Bakker Bahlmann stopte de diversiteit bij elkaar in een zak en even later lagen de amandelkrullen, Weesper moppen, boterkoeken en krakelingen gebroederlijk bijeen op de schaal. De een wat lekkerder dan de ander, een kwestie van smaak.
Vorige week was Sigrid Kaag, Minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking te gast bij Jeroen Pauw. Ze had het ook over diversiteit en over hoe goed dat was voor onze samenleving. Eerder had ze over diversiteit gesproken in haar Abel Herzbergrede. Niet iedereen deelde toen haar enthousiasme over de verscheidenheid. Schrijver A.F.Th. van der Heijden mocht bij Pauw zijn laatste boek promoten. Hij was het wel met haar eens en mompelde: 'Diversiteit is goed.'
Ik vroeg me af hoever de diversiteit tot de persoonlijke leefomgeving van de minister en de schrijver was doorgedrongen. Bij Sigrid Kaag kon ik me daar wel een voorstelling van maken. Haar wereld moet er een zijn van CEO's, NGO's, collega-ministers, ambassadeurs, hooggeplaatste ambtenaren en hoogopgeleide vrienden. Incidenteel zal ze heus wel eens contact hebben met een ongelukkige, armzalige, een pechvogel of lamstraal, maar zulke contacten zijn te vluchtig om ze tot haar persoonlijke leefomgeving te rekenen. De diversiteit van Sigrid Kaag lijkt me een diversiteit van 'ons soort mensen'.
Van de diversiteit binnen Van der Heijdens biotoop had ik geen hoge verwachtingen. Na het overlijden van zijn zoon kwam de man - naar eigen zeggen - nauwelijks nog buiten.
Zelf scoor ik ook niet hoog op de diversiteitsladder. Mijn familie vormt een redelijk homogene groep, daarnaast zijn er wat vrienden en goede kennissen waaronder mannen, vrouwen en een enkele twijfelaar. Verder kan ik nog 1 hobbyboer, 2 homo's en een handjevol hulpbehoevende ouderen opvoeren. Daarmee is mijn sociale omgeving wel in kaart gebracht. Af en toe belt er nog een Marokkaanse pakketbezorger aan en haal ik wat boodschappen bij een chagrijnige Turkse winkelier. Van enige wederzijdse toenadering is hier echter geen sprake, dus die tel ik niet mee. Kortom, mijn leefomgeving is weinig divers, wel aangenaam en overzichtelijk.
Uit onderzoek blijkt overigens dat de gelukkigste mensen wonen in landen met een lage diversiteit (Denemarken, Zwitserland, Canada). Met landen die een hoge diversiteit hebben loopt het vaak slecht af (Afrika). Gelukkig is er voor die landen een oplossing: creëer een grote, boze vijand en de verdeelden zullen zich verenigen. Ze zullen hun tegenstellingen overbruggen en eendrachtig de boef te lijf gaan om hem een kopje kleiner te maken (Israël, land met de grootste diversiteit!). En is er geen grote, boze vijand voorhanden, dan helpt een autocratisch leider ook goed. Met straffe hand smeedt zo’n man de onderling verdeelden tot één grote vriendenclub (Erdogan e.a.).
Wat betreft de diversiteit hier ter plaatse: minister Blok horen we er niet meer over, zwart en wit ruziën de decembermaand door en Sigrid Kaag droomt onbekommerd verder in haar D66-wonderland.
Een grote boze vijand of een verlicht despoot als Vader des Vaderlands, het lijkt me een kwestie van tijd.