Geen neerslag van betekenis
 
De blije boekenclub
 
Vorige week keek ik naar vier boekhandelaren die eens per maand bij DWDD aanschuiven om te vertellen wat de vier beste boeken van die maand zijn. Het aller-allerbeste boek geven ze de onderscheiding: 'Boek van de maand'.
Ik vind het knap. Iedere maand zo'n 100 (gokje) nieuwe uitgaven lezen, de vier beste selecteren en jawel, daarbij ook nog een boekenwinkel bestieren. Petje af!
En ze doen het leuk. Enthousiast vertellen ze over het beste, leukste of aangrijpendste boek allertijden, over boeken die hun leven veranderden, iedere maand opnieuw. Ze vertellen over boeken die zelfs de wereld zullen veranderen, iedere maand weer. Ook gaat het over schrijvers waar we nog veel van gaan horen, over toekomstige Nobelprijswinnaars en heel belangrijk: ieder boek moeten we zeker lezen. Op de achtergrond galmen de loftrompetten. Maar nooit vertelt iemand dat hij toevallig die maand een kutboek heeft gelezen, nooit hoor ik een oproep tot een boekverbranding, nooit gaat het over een schrijver die afgefakkeld of opgeknoopt dient te worden en nooit is de film beter dan het boek. En dat mis ik: de andere kant van de blijdschap. De blije boekenclub van DWDD schept zijn eigen fictie.