Afbeelding invoegen
 
 
 Geen neerslag van betekenis
 
Bericht uit Oostende (1) 
 
In de zeventiger jaren van de vorige eeuw veegde schrijver Jeroen Brouwers dagelijks zijn kont af met de Vlaamse literaire wereld. J.Brouwers had een hekel aan die Vlaamse literaire wereld en overduidelijk een regelmatige stoelgang, vandaar. Hij haatte het gekrabbel van de schrijvende zwakbegaafden die niet in staat waren eenvoudige dorpsanekdotes in behoorlijk Nederlands op papier te zetten en daarbij in al hun onnozelheid ook nog meenden aanspraak te kunnen maken op Nederlandse literatuurprijzen, inclusief de daaraan verbonden geldsbedragen. Ondanks zijn afkeer van de Vlaamse schrijverswereld, hield hij van Vlaanderen; hij woonde er en verdiende er zijn  boterhammetje. Haat kan ook een gekke vorm van liefde zijn. In een milde bui schreef hij destijds: 'Vlamingen beminnen uitsluitend Nederlanders die niets dan vriendelijke dingen zeggen over Vlaanderen'.
Ik heb niets tegen Vlaamse schrijvers noch tegen niet-schrijvende Vlamingen. Eerlijk gezegd mag ik de Vlamingen wel en nu ik voor langere tijd in Oostende verblijf wil ik één zijn met hen, Vlaming onder Vlamingen. Ik zeg vriendelijke dingen om bemind te worden. Ik vlei me tegen hen aan, praat ze naar de mond en krab hun ruggen waar ik kan.
Vanmorgen hield ik de deur open voor de clientèle van Banket Royale aan de Alfons Pieterlaan. Zonder protest liet ik Vlaamse kakmadammen voordringen en bleef glimlachen totdat de taartverkoopster uiteindelijk zei: 'Awel meneer, nu zijt u toch echt aan de beurt.
Even later liep ik met een prachtig frambozen-bessentaartje in doos met strik naar buiten. Ik zette m'n klak op. Onderweg werd ik vriendelijk toegeknikt. Ik knikte terug en zei: 'Gooeiendaag' en de Oostendenaar zei:'Gooeiendaag' terug. Vlamingen onder elkaar.
's Avonds at ik m'n taartje en keek stiekem naar de koekenbakkers van ’Heel Holland bakt'. Ik keek naar het gelijk van Jeroen Brouwers en hoorde hem zeggen: 'Hollanders moeten schrijven, Vlamingen moeten taarten bakken'.