Afbeelding invoegen
 
Geen neerslag van betekenis
 
Been
 
Het is aangenaam in huis. Alles voelt goed. Mijn vriendin voelt zich goed, ik voel me goed en als we een hond hadden zou die zich ook goed voelen - honden zijn gevoelig voor aangename sfeer. Op de achtergrond klinkt Classical-piano en ik lees de memoires van Konstantin Paustovski. In deel II ‘Onrustige jeugd’ beschrijft Paustovski hoe hij als oorlogsvrijwilliger-ziekenverzorger in WO I samen met een zenuwarts in een hospitaaltrein een been van een zwaar gewonde frontsoldaat afzaagt. Er is nauwelijks morfine voorhanden. Het tekort aan morfine wordt goedgemaakt met een grote hoeveelheid sterkedrank. Wanneer de zenuwarts de zaag in het been zet geraakt de soldaat door pijn, drank en morfine in coma. Hij overleeft de ingreep. Bij het volgende station draagt Paustovski het afgezaagde been naar een kadaverhuisje. Weer terug bij de trein haalt hij in de voorste wagon waar de keuken is ondergebracht een pan bonensoep op. Samen met de zenuwarts geniet hij van de soep. De frontsoldaat met één been is nog niet aan bonensoep toe.
Ik leg Paustovski opzij en kijk naar buiten. Het wordt vroeg donker, de zomertijd is voorbij. Mijn vriendin sluit de gordijnen en schenkt de glazen bij met een mooie Puglia Primitivo van de Hema. Alles voelt goed, maar dat doet het al snel wanneer je niet de winterkou in hoeft om een been weg te brengen.